مجموعه جامع تمرینات یوگا
مجموعه ای بسیار عالی برای سلامت آموزش تمرینات به صورت ساده و جذاب |
روزگار شاهزاده GEM TV
سریال روزگار شاهزاده نسخه کامل تحویل 1 روزه تضمینی سفارشات تهران |
|
X
تبلیغات در بلاگ اسکای
|
|
پ.ن۱:
اگر بخدا بخواد دارم وارد فصل جدیدی از زندگیم میشم... برای همین برای
مدتی عازم دیار غربتم .... شاید یه مدتی (تا عید) نتونم بیام کلوب خلاصه
اینکه اگر بار گران بودیم و .... از این حرفا 
پ. ن۳ : اگر خوبی , بدی , زشتی , درشت گویی , گزافه گویی .... چیزی از من دیدید به بزرگی خودتون ببخشید
پ.ن۴: خواهش میکنم در این مدت که نیستم نهایت همکاری رو با معاونین کلوب داشته باشید
دوستدار همه ی شما مجتبی مدیر کلوب 
پ.ن۱: هرگاه احساس کردید رنج یک رابطه بیشتر از لذت اش شده به آن ارتباط خاتمه دهید... هر روز باید تمرین کنیم دل کندن را
پ.ن۲: به تاریخ اعتبار آدمهای اطرافمون خوب دقت کنیم چرا که شیر تاریخ مصرف گذشته آدم رو مسموم میکنه
پ.ن۳: کسی که هیچ مرز و احترامی برای خودش قائل نیست در تمام رابطه های انسانی اش پایمال می شود .
پ.ن۴: یک نفر رفت پیش روانپزشک و گفت: دکتر! برادر من فکر میکند مرغ است. دکتر گفت: خب! چرا نمیفرستیدش تیمارستان ؟
گفت: دلم میخواهد اما به تخممرغهایش احتیاج دارم.
روابط بین دو جنس مخالف هم همینطور است. این روابط گاهی خلاف عرف است، حتی گاهی دیوانهوار و غیر طبیعی است. اما ما... همه ما به این روابط ادامه میدهیم چون به تخم مرغهایش احتیاج داریم
پ.ن ۵ : عشق فریب طبیعت برای بقای نسل بشر است دردهای عشقی ما را تسکین نمی دهد
پ.ن ۶ : اگر کسی بخواهد کنترل ما را در دست بگیرد ابتدا باید فکر ما را کنترل کند، آنگاه احساسات ما نیز تحت کنترل او در می آید.
پ.ن ۷ : روابط بین دو جنس مخالف بیشباهت به لباس نیست. ممکن است ما یکی از لباسهایمان را خیلی دوست داشته باشیم و وقتی یک جایش پاره شد بدوزیم. اما اگر بعد از گذشت مدتها از این لباس چیزی باقی نماند جز یک مشت وصله پینه بهتر آن است که با وجود علاقه بسیار بیخیالش بشویم و برویم یک لباس نو بخریم
پ.ن ۸: ۱۰۰۰ نفر ۱۰۰۰ نفر اغتشاشگر بازداشت میکنن، اما هنوز اون ۴ تا خس و خاشاک تموم نشدن ... این قضیه یه کم عجیب نیست؟
پ.ن ۹: الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم
پ.ن ۱۰: ما بی شماریم 
تو برای من از خیلی از آدمها بیشتری
حتی جای خالیت از خیلی از آدمهایی که هستند و کمرنگند هم بیشتر است
حتی نبودنت هم از بودنهای بی معنی خیلی ها بیشتر است
باور کن که حتی نبودنت هم مرا راضی میکند که تو باید باشی
اینجا.......
درست کنار من ....
برای من حرمتی داری تو ...
قدر پهنای فلک!...
عصمتی داری تو...
قدر دریای کبود!!!!!
ای دوست ...
ای تو با ارزش ترین داشته ی من !!!
خوب میدانم که دیگر نیمه ی دیگر تو نیستم
اکنون من تمام توام
تمام تو ....
می یابم
فقط کاش بدانی که
تمام معنای هستی ام در میان واژه هایی ست که گمشان کرده ام
و حال نمی دانم برای آنکه باز صدایت کنم
باید کدامین حروف را کنار هم ردیف کنم تا
نام تو ترسیم شود ولی افسوس که
کلمات به تنهائی نمی توانند بیان گر احساسات درونی من نسیت به تو باشند
میرحسین موسوی 10 دی 1388
امشب میخواهم برایت فعل «بودن» را صرف کنم!
من هستم، تو هم هستی، من و تو یا با هم هستیم، یا با هم نیستیم، یعنی بدون
هم هستیم، که وقتی نیستیم، چه دنیای سرد و خالی ای است و اگر هم هستیم، یا
تو باید اینجا باشی، یا من آنجا که تو هستی، و چون هیچکداممان هیچ کدام ِ
این جاها که میخواهیم نیستیم، پس معلوم میشود که اصلا با هم نیستیم و فقط
دلمان خواسته است که با هم باشیم و بیخودی داریم سر خودمان را کلاه میگذاریم و... از این حرفها...
خب... حالا چه را صرف کنم؟ آهان... فعل «خواستن» را؟
من تو را میخواهم، تو مرا میخواهی، ولی تو بعضی وقتها مرا بیشتر میخواهی،
یعنی وقتی بیشتر میخواهی که من آن طور باشم که تو میخواهی و من خیلی وقتها
نمیخواهم آنطور باشم که تو میخواهی.
برای همین هم بدون اینکه بخواهیم با هم دعوا میکنیم و ما بدون این که واقعا
بخواهیم، با هم قهر میکنیم و میرویم، ولی پس از چند روز یا چند ساعت دوباره دلمان برای
هم تنگ میشود، چون همدیگر را میخواهیم، و نمیخواهیم و اصلا نمیتوانیم بدون
هم زندگی کنیم که میدانیم زندگی بدون هم برای ما زندگی دلچسبی نیست، و
درست مثل همین زندگی ای است که تا حالا داشته ایم و نمیخواهیم به آن ادامه
بدهیم... بعد، بعد از کلی کشمکش... ما، یعنی من و تو، باز هر دو دلمان میخواهد با هم باشیم، در آغوش هم
اما این وسط یک عالمه مشکل و مساله و مزاحم و غل و زنجیر هست که نمیگذارد ما با هم فعل خواستن را صرف کنیم.
اینجاست که از دستمان میرود و نمیتوانیم بخواهیم، چون کسان دیگری هم هستند
که خواسته اند و ما را به خودشان دوخته اند و با این بخیه زدنشان، ما را
از هم جدا میخواهند.
چون اگر فقط خواست من و تو مطرح باشد، آن وقت آنها دیگر چه کاره اند؟
رقاص پای نقاره که نیستند که بروند کشکشان را بسابند! برای همین هم به این
سادگیها دست بر نمیدارند و نمیروند و نمیخواهند بروند، چون آنها هم دوست
دارند همین فعل «خواستن» را به ضرر من و تو و به سود خودشان صرف کنند
حالا تو میخواهی فعل «داشتن»
را صرف کنی، برای همین میگویی مرا خیلی دوست داری... و من هم مینویسم که
تو را دوست دارم... ولی با این همه داشتن... این همه دوست داشتن یا هر اسم
دیگری، نمیایی دست کم همین فعل «داشتن» را بچسبیم که شاید بعدها بتوانیم
یک جور دیگری صرفش کنیم...
اما باز چیزی میشود، یعنی حرفی رد و بدل میشود که ما دوباره ناراحت میشویم
و باز نمیخواهیم و باز قهر میکنیم و باز میرویم... حالا این جا میشود صرف
فعل خواستن، اما منفی.
من اما نظر دیگری دارم و آن این است که آدم نمیتواند همه چیز را با هم
بخواهد. اگر همه چیز را با هم خواستیم، همان چیزهای اندکی را هم که داریم،
از دست میدهیم و گرفتار صرف فعل نداشتن و نتوانستن میشویم و کلی ضرر
میکنیم و این خیلی بد است.
حالا دوباره برویم سر فعل «خواستن»!
تو میخواهی بیایی اینجا، ولی در عین حال میخواهی همانجا بمانی، چون کلی خشت روی خشت برای خودت ساخته ای. کار و دوست و فامیل و از همه مهمتر زندگی ات ...
حالا که باز بعد از کلی کشمکش دوباره آشتی کرده ایم، حالا باید فعل نکردن
را طوری صرف کنم که تو دوست داری و به تو قول بدهم که فلان کار را دیگر
نمیکنم، و فلان چیز را دیگر نمینویسم و خودم را سانسور میکنم و کل «جنس زمخت» را در نوشته هام قیچی میکنم که تازه تو نمیتوانی باور کنی که زیر حرفم نزنم...
چون میترسی حرف مرا باور کنی و بعد ببینی که آواره شده ای، و به خاک سیاه
نشسته ای... و بعد... باز... هزار باره دست از پا درازتر قهر میکنیم و
برمیگردیم به همانجا که از آنجا آمده ایم و حالا دیگر معلوم نیست آنهایی
که قبلا، پیش از من و تو دوستمان داشته اند، دوباره ما را بخواهند و
دوباره ما را بین خودشان بپذیرند و... خیلی چیزهای دیگر...
تازه تو از این همه فاصله دلم نمیخواهد فقط خوراک قصه های من باشی
و دنبال جایگاه محکمی میگردم که تو را دوست داشته باشم و بزنم زیر هر چه
تا به حال ساخته ام و برای تو که هنوز نتوانسته ای یک تصمیم درست بگیری و
دست کم یک سر بیایی اینجا یا من بیایم آنجا ، همه چیز را خراب کنم و فعل
کردن این بار باز هم منفی صرف میشود و باز من و تو دعوامان میشود و باز
مثل سگ و گربه میپریم به هم که بعدش دوباره هر دومان دلمان برای خودمان
میسوزد که چرا اینقدر سد و مانع بینمان است که خیلی از آنها را خودمان بین
خودمان و تو کله هامان ساخته ایم و جرات نمیکنیم یک قلم سوار ماشین بشویم
و دست کم یک سر برویم یکبار هم که شده آن یکی را ببینیم... چون میخواهیم
قدم اول را آن دیگری بردارد... و خب... از این جور حرفها...
حکایت جالبی ست. مگر نه؟!!
خجسته باد نام خداوند، نیکوترین آفریدگاران
که تو را آفرید.
از تو در شگفت هم نمی توانم بود
که دیدن بزرگیت را، چشم کوچک من بسنده نیست:
مور، چه می داند که بر دیواره ی اهرام می گذرد
یا بر خشتی خام.
تو، آن بلندترین هرمی که فرعونِ تخیّل می تواند ساخت
و من، آن کوچکترین مور، که بلندای تو را در چشم نمی تواند داشت
***
پایی را به فراغت بر مریّخ، هِشته ای
و زلالِ چشمان را با خون آفتاب، آغشته
ستارگان را با سرانگشتان، از سرِ طیبَت، می شکنی
و در جیب جبریل می نهی
و یا به فرشتگان دیگر می دهی
به همان آسودگی که نان توشه ی جوین افطار را به سحر می شکستی
یا، در آوردگاه،
به شکستن بندگان بت، کمر می بستی
***
چگونه این چنین که بلند بر زَبَرِ ما سوا ایستاده ای
در کنار تنور پیرزنی جای می گیری،
و زیر مهمیز کودکانه بچّگکان یتیم،
و در بازارِ تنگِ کوفه...؟
***
پیش از تو، هیچ اقیانوس را نمی شناختم
که عمود بر زمین بایستد...
پیش از تو، هیچ فرمانروایی را ندیده بودم
که پای افزاری وصله دار به پا کند،
و مَشکی کهنه بر دوش کشد
و بردگان را برادر باشد.
آه ای خدای نیمه شبهای کوفه ی تنگ.
ای روشن ِ خدا
در شبهای پیوسته ی تاریخ
ای روح لیلة القدر
حتّی اذا مَطلعِ الفجر
اگر تو نه از خدایی
چرا نسل خدایی حجاز «فیصله» یافته است...؟
نه، بذرِ تو، از تبار مغیلان نیست...
***
خدا را، اگر از شمشیرت هنوز خون منافق می چکد،
با گریه ی یتیمکان کوفه، همنوا مباش!
شگرفیِ تو، عقل را دیوانه می کند
و منطق را به خود سوزی وا می دارد
***
خِرَد به قبضه ی شمشیرت بوسه می زند
و دل در سرشک تو، زنگارِ خویش، می شوید
اما:
چون از این آمیزه ی خون و اشک
جامی به هر سیاه مست دهند،
قالب تهی خواهد کرد.
***
شب از چشم تو، آرامش را به وام دارد
و توفان، از خشم تو، خروش را.
کلام تو، گیاه را بارور می کند
و از نـَفـَست گل می روید
چاه، از آن زمان که تو در آن گریستی، جوشان است.
سحر از سپیده ی چشمان تو، می شکوفد
و شب در سیاهیِ آن، به نماز می ایستد.
هیچ ستاره نیست که وامدارِ نگاه تو نیست
لبخند تو، اجازه ی زندگی است
هیچ شکوفه نیست کز تبار گلخند تو نیست
***
زمان، در خشم تو، از بیم سِترون می شود
شمشیرت به قاطعیّتِ «سِجیّل» می شکافد
و به روانی خون، از رگها می گذرد
و به رسایی شعر، در مغز می نشیند
و چون فرود آید، جز با جان بر نخواهد خاست
***
چشمی که تو را دیده است، چشم خداست.
ای دیدنی تر
گیرم به چشمخانه ی عَمّار
یا در کاسه ی سر بوذر
***
هلا، ای رهگذاران دارالخلافه!
ای خرما فروشان کوفه!
ای ساربانان ساده ی روستا!
تمام بصیرتم برخی چشم شمایان باد
اگر به نیمروز، چون از کوچه های کوفه می گذشته اید:
از دیدگان، معبری برای علی ساخته باشید
گیرم، که هیچ او را نشناخته باشید.
***
چگونه شمشیری زهراگین
پیشانی بلند تو، این کتاب خداوند را، از هم می گشاید
چگونه می توان به شمشیری، دریایی را شکافت!
***
به پای تو می گریم
با اندوهی، والاتر از غمگزایی عشق
و دیرینگی غم
برای تو با چشمِ همه ی محرومان می گریم
با چشمانی: یتیم ِ ندیدنت
گریه ام، شعر شبانه ی غم توست...
***
هنگام که به همراه آفتاب
به خانه ی یتیمکان بیوه زنی تابیدی
وصَولتِ حیدری را
دستمایه ی شادی کودکانه شان کردی
و بر آن شانه، که پیامبر پای ننهاد
کودکان را نشاندی
و از آن دهان که هَرّای شیر می خروشید
کلمات کودکانه تراوید،
آیا تاریخ، به تحیّر، بر دَرِ سرای، خشک و لرزان نمانده بود؟
در اُحُد
که گلبوسه ی زخم ها، تنت را دشتِ شقایق کرده بود،
مگر از کدام باده ی مهر، مست بودی
که با تازیانه ی هشتاد زخم، برخود حدّ زدی؟
***
کدام وامدار ترید؟
دین به تو، یا تو بدان؟
هیچ دینی نیست که وامدار تو نیست
***
دری که به باغ ِ بینش ما گشوده ای
هزار بار خیبری تر است
مرحبا به بازوان اندیشه و کردار تو
شعر سپید من، رو سیاه ماند
که در فضای تو، به بی وزنی افتاد
هر چند، کلام از تو وزن می گیرد
وسعت تو را، چگونه در سخنِ تنگمایه، گنجانم؟
تو را در کدام نقطه باید بپایان برد؟
تو را که چون معنی نقطه مطلقی.
الله اکبر
آیا خدا نیز در تو به شگفتی در نمی نگرد؟
فتبارک الله، تبارک الله
تبارک الله احسن الخالقین
خجسته باد نام خداوند
که نیکوترین آفریدگاران است
و نام تو
که نیکوترین آفریدگانی.
